Test Alpine A390 GT:  Franse rebel wil premium alternatief zijn, maar lukt dat ook?

Na de A290 (zeg maar de sportieve variant van de R5) komt nu de grotere A390 het Alpine-gamma aanvullen met een duidelijke opdracht: klanten afsnoepen van premium elektrische SUV’s genre BMW iX3, Audi Q6 of zelfs de Porsche Macan. Wij gingen op pad met de A390 GT en stelden vast dat die ambitie lang niet zo gek is als ze misschien op het eerste zicht lijkt. Maar wil dat dan zeggen dat de A390 de concurrentie op een hoopje rijdt?

Alpine staat sinds zijn comeback in 2017 bekend als dat charmante, licht gestoorde Franse sportwagenmerk dat één briljante auto nieuw leven inblies en daar vervolgens eindeloos over bleef praten. Begrijpelijk ook, want de Alpine A110 was en is een fenomenale machine. Lichtgewicht, speels, heerlijk analoog en volledig ongeïnteresseerd in trends zoals SUV’s, infotainment of kinderen die achterin willen zitten met een iPad. Alleen zit daar natuurlijk een probleem: je houdt geen merk in leven met enkel een compacte sportcoupé die ongeveer even praktisch is als een plooistoel. En dus moest Alpine evolueren. Niet een beetje zoals met de A290 die de Renault R5 als basis gebruikt, maar wel met een compleet nieuw model.

Enter de Alpine A390 die verder borduurt op de missie van Alpine om binnen afzienbare tijd volledig elektrisch te gaan. De 390 is dus geen lichte benzinesportwagen, maar een volledig elektrische vijfdeurs fastback-crossover met drie elektromotoren, vierwielaandrijving en ruimte voor een gezin. Voor de traditionele Alpine-fan klinkt dat ongeveer even logisch als oesters serveren in een frituur, maar de realiteit is harder dan nostalgie: als Alpine zijn bestaansrecht wil verdedigen, dan moet het meer auto’s verkopen. En die zullen elektrisch zijn.

Opvallend design dat hoofden doet draaien

En eerlijk? Op het eerste gezicht lijkt het alsof ze dat bijzonder slim hebben aangepakt bij Alpine. Want nog voor je in technische cijfers duikt of discussies voert over platformen en batterijchemie, valt één ding onmiddellijk op: de Alpine A390 ziet er fantastisch uit. De A390 heeft smoel, en karakter. Hij is 4,62 meter lang en zit daarmee in het hart van het compacte premiumsegment, maar oogt veel gespierder dan zijn afmetingen doen vermoeden. De neus is kenmerkend agressief, met een opvallende lichtsignatuur die hem zelfs in het donker herkenbaar maakt. De scherpe LED-elementen geven hem bijna een concept car-uitstraling zonder dat het overdreven futuristisch wordt. Aan de zijkant zorgen de gespannen lijnen en brede schouders ervoor dat hij lager lijkt dan hij werkelijk is en de achterkant heeft voldoende flair en een geheel eigen uitstraling om hem een exclusieve uitstraling te geven.

Het belangrijkste is misschien wel dat hij niet generisch oogt, en dat ondanks het gegeven dat hij natuurlijk heel wat technische elementen leent van bij moederhuis Renault. Veel elektrische SUV’s en crossovers zijn aerodynamisch efficiënt maar visueel slaapverwekkend. Niet zo met de A390 want dit ding voelt exclusief aan. Mensen kijken als hij geparkeerd staat en draaien hun hoofd om wanneer hij voorbijrijdt. En dat gebeurt zelden bij elektrische auto’s tenzij je in een absurd dure exotische EV zit. Alpine heeft hier een design neergezet dat tegelijk modern, sportief en herkenbaar Frans is. Niet schreeuwerig, maar wel opvallend genoeg om premiumkopers te verleiden die geen zin hebben om de zoveelste Duitse leasebak te rijden. Enige minpuntje misschien? Dat hij enkel in een beperkt aantal exterieurtinten beschikbaar is. Er zijn zes kleuren in blauwe variaties, wit, grijs of zwart. Maar wil je bijvoorbeeld een rode of beige A390, dan heb je pech.

Premium afwerking

Binnenin wordt het interessant, want hier lag een groot risico. Alpine maakt zoals eerder gezegd gebruik van technologie uit de Renault familie. Dat betekent dat sommige mensen vreesden voor een gerecycleerd Renault-dashboard met wat blauwe stiksels en een Alpine-logo op het stuur. Gelukkig is dat absoluut niet wat je krijgt. Ja, je merkt invloeden van Renault in het infotainmentsysteem en bepaalde interfaces, maar Alpine heeft hier serieus werk verricht. Het dashboarddesign is strak, modern en verrassend origineel. De vormgeving van de boordplank voelt speciaal aan zonder nodeloos ingewikkeld te worden. De combinatie van alcantara tot in het dak, leder, aluminium details en subtiele sfeerverlichting creëert een premium sfeer die overtuigend aanvoelt. En er zijn natuurlijk de herkenbare knoppen op de centrale console om de rijrichting te kiezen. Typisch Alpine is dat.

Nog belangrijker: de bouwkwaliteit voelt zelfs nog beter aan dan bij Renault. Dat is geen detail, zo maak je als merk het verschil. Panelen voelen stevig, materialen ogen duurder en de assemblagekwaliteit zit op een hoger niveau. Enkel het dichtslaan van het portier zou misschien iets ‘voller’ mogen klinken, maar nu zijn we aan het muggenziften. De A390 voelt als een echte premiumauto en dat mag ook wel, want de Belgische vanafprijs bedraagt 67.500 euro. Daarmee begeeft hij zich op terrein waar klanten kritisch zijn en geen excuses aanvaarden.

Is hij functioneel?

Vooraan zit je uitstekend. De sportstoelen bieden veel steun zonder overdreven hard te zijn en afhankelijk van de uitvoering krijg je zelfs massagestoelen. Dat zegt eigenlijk wel iets over de evolutie bij Alpine: een merk dat ooit draaide rond lichtgewicht sportwagens verkoopt nu een elektrische gezinswagen met massagefunctie. En toch voelt het juist want op lange ritten zijn die zetels uitstekend. Alleen zijn ze behoorlijk breed, en daar zit meteen een nadeel. De achterste passagiers kunnen door de brede kuipen soms minder goed naar voren kijken. Voor gezinnen met jonge kinderen is dat misschien niet ideaal, al is het natuurlijk geen breekpunt.

Dan is de geboden binnenruimte een veel belangrijker criterium. Door zijn coupé-achtige daklijn verwacht je achterin een compromis, maar dat valt redelijk mee. Volwassenen kunnen achterin comfortabel zitten, met voldoende beenruimte en degelijke hoofdruimte, al kunnen we de A390 bezwaarlijk een ruimtewonder noemen. Ja, hij voelt ruimer dan zijn buitenafmetingen suggereren, maar het blijft een relatief compacte auto met de beperkingen qua ruimte die daaraan gekoppeld zijn. En door de aflopende coupé-daklijn moet je bij het instappen achterin wel een beetje opletten met je hoofd.

De koffer is absoluut een sterk punt. Met 532 liter bagageruimte zit hij ruim boven wat je verwacht van een sportief ogende crossover. Klap je de achterbank neer, dan groeit dat volume tot 1.643 liter. Dat maakt hem volledig bruikbaar als gezinswagen. Kinderwagens, koffers, sportmateriaal of een impulsieve weekendtrip: het lukt allemaal. Dat praktische aspect maakt de A390 veel veelzijdiger dan zijn design doet vermoeden.

Lichtvoetig

Dan het belangrijkste onderdeel: hoe rijdt hij? Want Alpine mag nog zo’n mooie EV bouwen, als hij rijdt als een gevoelloze koelkast op batterijen dan zou dat betekenen dat Alpine zijn DNA van lichte sportwagenbouwer helemaal overboord gooit. Gelukkig hebben de Fransen hun huiswerk goed gemaakt. Op papier weegt hij ruim meer dan twee ton, maar het chassis verbergt dat gewicht verrassend goed. Het onderstel voelt sportief en lichtvoetig, de besturing reageert snel en de auto duikt enthousiast bochten in op een manier die je niet verwacht van een elektrische crossover. Dankzij torque vectoring voelt hij speelser aan dan veel concurrenten. Dit is geen A110, uiteraard niet, maar binnen zijn segment is hij opmerkelijk dynamisch.

Wij rijden met de A390 GT ‘basisversie’ (er is ook nog een GTS) en die gebruikt drie elektromotoren: één vooraan en twee achteraan. Dat levert vierwielaandrijving op, samen met ongeveer 400 pk en meer dan 660 Nm koppel. De sprint naar 100 km/u duurt minder dan 5 seconden en de topsnelheid ligt op 200 km/u. Maar cijfers vertellen niet alles. Wat deze auto echt leuk maakt, is hoe hij zijn prestaties presenteert. De duw in de rug is altijd beschikbaar en op het stuur zit een rode overtake-knop waarmee je tijdelijk extra vermogen krijgt. Het is niet meer dan een gimmick en eigenlijk compleet overbodig in dagelijkse omstandigheden, maar net daarom geweldig. Je voelt je telkens alsof je een videogame speelt. Je weet dat je de knop niet nodig hebt om een tragere auto in te halen, maar je drukt hem toch in. Boys will be boys…

Strak geveerd

Zo’n sportwagen, is die nog wel voldoende comfortabel? Laat ons zeggen dat je je mag verwachten aan een strakke, sportieve maar toch nog voldoende comfortabele ophanging. Als het wegdek echt slecht is, dan zou je wel willen dat je luchtvering kon aanvinken op de optielijst, maar helaas. Maar algemeen hebben we tijdens de testweek nooit de bedenking gemaakt dat comfort een probleem is, precies omdat Alpine ook duidelijk is in de sportieve ambities van het model. Dat evenwicht vinden is moeilijk en Alpine slaagt er verrassend goed in.

De A390 voorziet ook remrecuperatie in drie standen, en die bedien je met een opvallende blauwe draaiknop op het stuurwiel. Die oogt heel uitnodigend, maar hij is niet super handig omdat je op deze manier niet zo snel zult wisselen tussen de drie niveaus. Om snel en efficiënt te switchen tijdens het rijden (bijvoorbeeld bij het naderen van een bocht of verkeerslicht), hadden we liever flippers achter het stuur gezien om de remenergie aan te passen.

EV techniek

Laat ons even stilstaan bij de EV-architectuur, en hier komen we bij de moeilijkste beoordeling. De warmtepomp is standaard en dat verdient een compliment. Sommige premiummerken durven dat nog altijd als dure optie aanbieden, wat absurd is. Zeker in koudere klimaten helpt een warmtepomp om het verbruik onder controle te houden. Maar er is ook teleurstelling want ondanks de premium prijszetting, moet de Alpine A390 het stellen met een 400 volt architectuur. En dat heeft zo zijn impact op zowel het rijbereik, als de laadprestaties.

Op papier claimt Alpine meer dan 550 kilometer WLTP. In de echte wereld wordt dat lastiger want je jezelf moet al een doorgedreven ECO-rijstijl aanmeten om onder een gemiddeld verbruik van 20 kWh te blijven. De Lithium-Ion batterij meet 89 kWh en dat betekent dat 450 km zowat het best haalbare is. Wie veel snelweg rijdt, zal moeite hebben om structureel boven de 400 kilometer te geraken. Dat maakt hem niet slecht, maar wel minder indrukwekkend dan sommige rivalen. Ook het laadvermogen voelt middelmatig als je de premium-badge in het achterhoofd houdt. De A390 GT gebruikt geen modern 800 Volt systeem en blijft steken op 150 kW DC-snellaadvermogen. Dat is vandaag in dit prijssegment eerder gemiddeld dan indrukwekkend.

Conclusie

Dan is er nog de prijs. De configurator start aan 67.500 euro maar je moet wel rekening houden met de verleiding om heel wat leuke opties aan te vinken die het leven met de A390 een pak leuker maken. Zo eindigde onze testwagen dicht bij de 80.000 euro en dat is stevig geld voor een merk dat nog altijd minder prestige heeft dan gevestigde premiumspelers.

Toch blijft de conclusie positief. De Alpine A390 GT heeft iets wat veel EV’s missen: karakter. Hij is snel, voldoende praktisch, bruikbaar voor alledag en opvallend. Technologisch kan hij misschien niet op tegen de Duitse premiums, maar qua karakter compenseert hij heel veel. Hij voelt speciaal aan. In een straatbeeld vol elektrische auto’s die vooral rationeel proberen te zijn, kiest Alpine gelukkig nog steeds voor emotie. En dat maakt hem misschien wel een van de leukste elektrische crossovers van dit moment.