Test (Nio) Firefly: De bereikbare EV die nog niet op je shortlist staat (en da’s jammer)

De Firefly is zo’n auto die al opvalt vóór je hersenen hebben beslist of je hem leuk vindt. Dat is altijd een goed teken, want de meeste compacte elektrische auto’s verdwijnen visueel ergens tussen “grijze muis” of “anoniem design”. Niet zo voor de Firefly. Hij speelt dan ook schaamteloos met vorm en design, en dat geeft ‘m een heel eigen smoel en karakter.

Eerst even iets over de merknaam Firefly want de kans is groot dat je het nu in Keulen hoort donderen. Firefly is een sub-merk van de Chinese constructeur Nio (bekend van de elektrische auto’s die hun hele batterijpakket in enkele minuten kunnen wisselen). Het merk heeft slechts één model, en die krijgt geen eigen modelnaam waardoor de roepnaam Firefly gewoon overeind blijft. En eigenlijk willen de marketing-mensen van Firefly dat we alles met kleine letter schrijven (“firefly”, dus), maar taalkundig sputtert ons klavier altijd weer tegen.

Expressief, eigenzinnig

Waar de Firefly meteen opvalt, is ongetwijfeld zijn design. Hij is meteen herkenbaar door de drie ronde lichtpunten per kant (voor én achter) die hem een heel eigen smoel geven. De Firefly zweeft ergens tussen een designobject, een gadget een compacte premium hatch. Hij probeert niet groter of sportiever te lijken dan hij is, maar durft wél karakter te tonen. Met zijn lengte van rond de vier meter en een wielbasis van ongeveer 2,62 meter blijft hij duidelijk in het B-segment, maar dankzij korte overhangen en wielen op de hoeken oogt hij gespierd en zelfverzekerd. Dit is geen auto die zich verstopt in het verkeer; dit is er een die gezien wil worden.

De keerzijde van de medaille is wel dat hij qua design heel controversieel kan zijn. Zijn ‘kekke’ design (er is werkelijk geen andere auto die deze stempel kan dragen) lokt zowel positieve als negatieve reacties uit. Maar hij laat niemand onberoerd, en dat verdient een pluim. Wij vinden ‘m alvast heel geslaagd.

Klein van buiten, slim van binnen

Stap je in, dan valt meteen op dat moederhuis Nio de Firefly niet heeft behandeld als een goedkoop instapmodel. Het interieur voelt fris, modern en opvallend volwassen aan. De materialen zijn beter dan je in deze klasse verwacht en het ontwerp is strak zonder kil te worden. Het grote centrale touchscreen domineert het dashboard en vormt het hart van de bediening. De interface werkt snel en logisch, met duidelijke graphics en een vlotte responstijd. Alles voelt alsof het is ontworpen door mensen die begrijpen dat een elektrische auto intuïtief moet zijn.

Tegelijk is dit ook waar de puristen licht zullen zuchten: fysieke knoppen zijn schaars en veel functies zitten verstopt in het scherm. Dat oogt mooi en futuristisch, maar vraagt soms net iets te veel aandacht tijdens het rijden. Toch overheerst het gevoel dat dit interieur “af” is. Niet experimenteel, niet goedkoop, maar gewoon doordacht. En er zijn sneltoetsen voor het makkelijk uitschakelen van die vervelende veiligheidswaarschuwingen.

Functionaliteit als stille troef

Wat de Firefly echt slim maakt, is zijn dagelijkse bruikbaarheid. Overal vind je opbergvakken, logisch geplaatste vakjes en praktische oplossingen. Een van de grootste verrassingen zit in de neus. Daar schuilt een gigantische een frunk van 92 liter. Groot genoeg voor laadkabels, een rugzak of rommel die je liever niet in de koffer laat slingeren. Je kan ‘m zelfs vol kappen met drank en ijsblokjes, want er is een plug om het water nadien weg te laten lopen. Geweldig, toch? En dan is er nog de ‘geheime’ opbergruimte onder de zitting van de rechter voorstoel. Daar kan je moeiteloos grote objecten in opbergen die niet zichtbaar mogen zijn. Slim !

Achteraan biedt de Firefly een bagageruimte die verrassend ruim is voor zijn formaat, met cijfers rond de 335 tot 404 liter, afhankelijk van de meetmethode. Met de achterbank plat groeit dat tot meer dan 1.200 liter. Dat betekent: weekendtrips zonder puzzelstress en boodschappen zonder Tetris-skills. Voeg daar een bijzonder kleine draaicirkel van ongeveer 4,7 meter aan toe en je hebt een stadsauto die parkeren bijna belachelijk eenvoudig maakt.

Je wil vooral vooraan zitten

Het blijft natuurlijk een compacte auto uit het B-segment en dat betekent dat de achterbank slechts comfortabel kan genoemd worden voor tieners of kleine volwassenen. En dat is in deze klasse perfect normaal. De binnenruimte is slim benut, maar wonderen bestaan niet. Volwassenen hebben voldoende hoofdruimte, maar de beenruimte achterin is beperkt. Voor kinderen is het prima, voor korte ritten met volwassenen ook, maar wie vaak met vier grote mensen onderweg is, merkt snel dat dit geen compacte gezinswagen met limousine-ambities is. Voorin zit je dan weer uitstekend. De stoelen zijn misschien wat vlak (met niet zo heel veel zijdelingse steun), maar dat moeten we misschien niet verwachten in deze klasse. De zitpositie is in ieder geval natuurlijk en de focus ligt duidelijk op zacht comfort, eerder dan op overdreven sportiviteit.

En die trend zet zich door want de ophanging is soepel genoeg om slecht wegdek en kasseien netjes te filteren, zonder week of vaag te worden. Op hogere snelheden blijft de Firefly stabiel en rustig, wat hem geschikt maakt voor meer dan alleen stadsgebruik. Waar deze Firefly echt een pluim verdient is met zijn besturing. We hebben zelden zo’n klein maar leuk stuurwiel in handen gekregen en dat kleine, afgeplatte stuur draagt ook bij tot het rijplezier. Zeker omdat je weinig input moet geven om van koers te veranderen.

Achterwielaandrijving als verrassing

Een van de leukste technische keuzes van de Firefly is zijn achterwielaandrijving. In een segment waar voorwielaandrijving de norm is, voelt dit als een statement. De elektromotor levert ongeveer 143 pk en 200 Nm, goed voor een sprint naar 100 km/u in iets meer dan 8 seconden. Dat klinkt misschien niet spectaculair, maar in de praktijk voelt de Firefly bepaald vlot, direct en soepel. Belangrijker nog: hij stuurt licht en precies, met een mooie balans. De achterwielaandrijving geeft hem een volwassen rijgevoel dat je zelden vindt in compacte EV’s. Dit is geen zenuwachtige stadsauto, maar een kleine wagen die ook buiten de bebouwde kom vertrouwen geeft. Je hebt eigenlijk constant het gevoel dat je in een auto van een hoger segment zit, en dat is misschien het grootste compliment dat we ‘m kunnen geven.

EV-prestaties en efficiëntie

De batterijcapaciteit bedraagt ongeveer 42,1 kWh (LFP), met een bruikbare capaciteit rond 41 kWh. Officieel haalt de Firefly een WLTP-actieradius van ongeveer 330 kilometer, in de praktijk verbruikten we rond de 14,5 kWh/100 km waardoor je om en bij de 270 km rijdt op één lading. In stedelijk en gemengd verkeer zijn wellicht lagere cijfers haalbaar.

Snelladen kan tot ongeveer 100 kW, waardoor een laadbeurt van 10 tot 80 procent zo’n 29 minuten duurt onder goede omstandigheden. AC-laden kan tot 11 kW, wat hem geschikt maakt voor thuis- en publiek laden. Extra leuk detail: Vehicle-to-Load is aanwezig, waardoor de Firefly ook stroom kan leveren aan externe apparaten. Het EV-totaalplaatje is met andere woorden heel correct voor een elektrische auto in deze klasse.

Prijs en positionering

Volgens de Belgische Firefly-website start de Firefly in België vanaf 29.990 euro inclusief btw. Dat maakt hem niet de goedkoopste elektrische auto op de markt, maar wel een van de meest complete in zijn klasse. De standaarduitrusting is rijk (zelfs in basisuitvoering), de afwerking voelt premium aan en het totaalpakket klopt. Natuurlijk zijn er concurrenten die goedkoper zijn, zoals die verdraaid interessante Leapmotor B10, en wie puur op aankoopprijs focust zal daar sneller uitkomen. Maar de Firefly mikt duidelijk op meer dan alleen “zo goedkoop mogelijk”. Hij wil aantrekkelijk zijn op lange termijn, niet alleen op papier.

Dat betekent niet dat alles perfect is. De sleutelkaart is een typisch voorbeeld van een oplossing die er hip uitziet, maar in het dagelijks leven onhandig kan zijn. Je moet de auto openen en sluiten via een contactpunt op de linker buitenspiegel, en als je dus eerst aan de rechterkant komt aanwandelen, dan moet je toch eerst rond de auto lopen om hem te openen. Geen drama natuurlijk, maar het voelt minder vanzelfsprekend aan dan een klassieke sleutel.

Het eerder beperkte dealernetwerk van Hedin Automotive is misschien ook een handicap. Niet dat je de Firefly daarvoor links moet laten liggen, integendeel, maar als dit pakweg een model van Volkswagen was geweest, dan zou de Firefly veel meer zichtbaarheid krijgen. En dat verdient het model absoluut.

Conclusie

De (Nio) Firefly is geen elektrische auto die iedereen probeert te plezieren. En precies daarom is hij interessant. Hij combineert een uitgesproken design met een doordacht interieur, slimme functionaliteit, een bruikbare koffer en een volwassen rijgedrag dat zijn compacte formaat overstijgt. Zijn verbruik is gunstig, zijn uitrusting compleet en zijn rijervaring overtuigend. Hij is niet de goedkoopste, niet de ruimste en niet de meest radicale, maar wel een van de meest uitgebalanceerde compacte EV’s van het moment.