Test Mercedes CLA 200 Hybrid: nog eentje in volle overgang?

Mercedes jongste CLA won begin dit jaar de nog altijd fel gegeerde (Europese) titel van Car of the Year, de internationale jury prees vooral de volledig elektrische variant van de compacte berline en break. Je kan de auto ondertussen echter ook met een hybride aandrijving bestellen, wij probeerden dan ook nog even de 200 Hybrid.

Niet iedereen heeft het geluk een elektrische auto van de baas te krijgen, niet iedereen beschikt thuis of op het werk over de mogelijkheid om een grote batterij vaak en voor een niet te hoge energieprijs op te laden en niet iedereen is überhaubt al helemaal overtuigd van de troeven van een dergelijke aandrijving. Bij Mercedes en zowat alle andere (en zeker Europese) autobouwers hebben ze echter wel nood aan zoveel mogelijk klanten, vandaar dus de grote keuze die ze ook in Stuttgart bieden. Over de elektrische (en dus bekroonde) CLA hadden we het hier al eerder, bij de Belgische dealers worden er echter evengoed al behoorlijk wat bestelbonnen voor dus zo’n Hybrid getekend.

Drie vermogens om uit te kiezen

Een plug-inhybride CLA biedt Mercedes niet aan, zowel de 180, de 220 als de 200 van onze korte test zijn hybrides van het zogeheten zelfopladende type. Of eigenlijk zelfs maar mild hybrides, alle varianten combineren een 1.5 op benzine met een in de automaat geïntegreerde elektromotor en een compacte 48-voltaccu. De drie ‘voornamen’ geven niets prijs over de mechaniek, tenzij misschien over hun positie in de hiërarchie. De 180 komt met 136 pk, de 200 met 163 pk en de 220 met 190 pk. Daar mag je dan altijd ook nog de 30 pk van de elektromotor bijtellen. De 220 wordt standaard met vierwielaandrijving geleverd, voor de 200 is dat een optie en de voor 180 gaat het vermogen altijd enkel via de voorwielen naar het asfalt. Alle hybride CLA’s hebben wel dezelfde achttrapsautomaat met dubbele koppeling.

Weinig visuele verschillen

Uiterlijk zie je maar weinig verschillen tussen zo’n hybride en een volledig elektrisch aangedreven CLA, de eerste verraadt zijn ware aard vooral door de voor de koeling vereiste open grille op de snoet. De rest van de vierdeurs en de ervan afgeleide en met een lengte van zowat 4,73 meter even grote Shooting Brake is even elegant, met deuren met verzonken grepen en zijruiten zonder raamkader. Ook binnenin zie je nauwelijks verschillen. Het interieur ademt dus het inmiddels welbekende hightechsfeertje uit, zeker met het (optionele) Superscreen met drie schermen over de volledige breedte van het dashboard.

Iets meer comfort achterin

Echt elegant durven we het niet noemen, maar het MB.OS-infotainment werkt wel heel intuïtief. We zijn ook blij dat de ‘aanraakgevoelige’ en nogal onhandige schuifregelaar voor het audiovolume in de Hybrid alweer is vervangen door een echte schakelaar. Doordat er in die variant geen grote batterij onder de vloer steekt, is die ook achterin wat ‘dieper’ en zit je er met wat minder opgetrokken knieën net iets comfortabeler. Maar ruim kan je het op de achterbank zeker niet noemen, de CLA is dan ook nog altijd een eerder compacte middenklasser. In de Hybrid is er voorin natuurlijk geen zogeheten frunk voor wat extra bagage, achterin kan er (met de achterbank rechtop) wel 405 liter mee.

Heel even toch elektrisch

Zoals tegenwoordig wel meer mild hybride auto’s laat ook de CLA zich af en toe eventjes volledig elektrisch aandrijven, vandaar dat ze bij Mercedes blijkbaar liever over een ‘echte’ (en dus geen mild) spreken. Nu goed, het kan altijd maar voor enkele kilometers en met niet meer dan 30 pk, ‘ideaal’ voor fileverkeer of in elk geval momenten waarop je sowieso niet snel kan rijden en dus ook niet veel vermogen nodig hebt. Het lukt ook vaak bij het vertrek, toch als de batterij voldoende geladen is. Als de benzinemotor even later ‘overneemt’, gebeurt dat zo soepel dat je het niet of nauwelijks merkt. Het resultaat is een verbruik dat je met een beetje discipline tussen de 5 en 6 liter per 100 kilometer kan houden, dat laat zich ook wel vergelijken met dat van een in de CLA overigens niet meer verkrijgbare dieselmotor.

Aanzienlijk minder kilo’s

De rest van het verhaal verschilt niet echt veel van dat van of over de elektrische variant. Met een tijd van zowat 8 seconden voor de spurt van 0 naar 100 km/u en het ook wat lagere en alleen bij ‘bepaalde’ toerentallen beschikbare maximumkoppel van 250 Nm is hij natuurlijk minder vinnig dan de EV. Daar staat dan weer tegenover dat de Hybrid dankzij een zowat 400 kilo lager gewicht wel nog iets wendbaarder is. De balans tussen comfort en rijdynamiek is prima, je kan ook kiezen uit enkele rijmodi en voor een iets ‘strakkere’ auto natuurlijk ook een sportstand. Een must vinden we die zelfs niet, echt sportieve ambities moet je met zo’n hybride CLA sowieso nooit hebben.

Conclusie

Je voelt wel wat voor zo’n Mercedes CLA of de nog net iets functionelere (en misschien ook mooiere) CLA Shooting Brake, maar je bent om wat voor reden dan ook nog niet echt klaar voor een elektrisch aangedreven exemplaar? Dan blijkt (of blijft) zo’n Hybrid een prima alternatief, ook al is hij natuurlijk evenmin goedkoop te noemen. Voor de qua vermogen misschien wat magere 180 wordt 44.770 euro gevraagd, voor de 200 een nog wat stevigere 46.585 euro (of 49.005 euro met 4Matic) en voor de dus wel standaard van vierwielaandrijving voorziene 220 52.030 euro. Je krijgt er een zowel hippe als prettig rijdende en gelukkig ook al vrij goed uitgeruste auto voor in de plaats, maar (volledig) elektrisch hoeft het niet eens echt veel te duurder te zijn. Ja, toch een dilemma dan?